Ardbeg

Choć od dawna twierdzi, że jest najbardziej dymną whisky słodową z Islay (tytuł nieco trudny do udowodnienia, obecnie kwestionowany przez Octomore z Bruichladdich), Ardbeg może również realistycznie uważać się za jedną z najsłodszych na wyspie. To właśnie połączenie bogatego, sadzowego/smołowego dymu z cytrusowo-słodkim rdzeniem nadaje jej równowagę.

Pod koniec XIX wieku Ardbeg stała się cenionym elementem krajobrazu na południowym wybrzeżu Islay. Założona w 1815 roku przez rodzinę McDougall, posiadłość rozrosła się w małą społeczność z domami, salą, szklarniami, kręgielnią i szkołą dla 100 uczniów. Powód jej sukcesu był związany z rosnącą popularnością blendów i potrzebą, aby większość z nich miała w sobie nutę dymu. Kiedy w latach 20. XX wieku połączenie wojny i kryzysu gospodarczego uderzyło w rynek blendów, destylarnia – podobnie jak większość – mierzyła się z trudnościami. Nie był to ostatni raz. Rodzina Hay, która przejęła licencję w 1853 roku, przywróciła ją do rentowności, zanim jej zaangażowanie zakończyło się w latach 20. XX wieku. Następnie przejęła ją rodzina Lawson, zanim DCL i kanadyjski Hiram Walker nabyli znaczące udziały mniejszościowe w 1959 roku. Wzrost popytu na torfową whisky spowodował zwiększenie produkcji w latach 60. i 70. XX wieku, a zapotrzebowanie wymusiło na destylarni sprowadzanie torfowanego słodu z Port Ellen od 1974 roku. Dla koneserów koniec samowystarczalności Ardbeg oznaczał koniec pewnej epoki – i stylu. Siedem lat później piec Ardbeg został ostatecznie wygaszony. Hiram Walker przejął pełną kontrolę w 1979 roku, wykupując 50% udziałów DCL za 300 000 funtów, a jednocześnie udziały wszystkich innych podmiotów. W tym czasie blendy ponownie traciły na popularności, a aby zrekompensować spadek popytu na dymną whisky słodową, rozpoczęto produkcję niedymnego destylatu (Kildalton). W 1981 roku destylarnia została zamknięta, ale ponownie uruchomiona w 1989 roku, choć w sposób przerywany. W tym czasie dołączyła do Laphroaig w stajni Allied Distillers. W 1996 roku ponownie zamilkła, ale rok później została uratowana przez Glenmorangie, która zapłaciła 7 milionów funtów za destylarnię i zapasy – a raczej to, co z nich zostało. Do tego czasu Ardbeg zbudowała swoją reputację jako jednej z kultowych single maltów. Zadaniem Glenmorangie było zatem zarówno zarządzanie oczekiwaniami, oszczędne gospodarowanie pozostałymi zapasami, jak i rozpoczęcie odbudowy marki. W natchnionym posunięciu zainwestowali również w centrum dla zwiedzających i kawiarnię (przez lata praktycznie jedyne miejsce, gdzie można było zjeść na południu Islay). Profil zapasów oznaczał, że jej pierwszym wydaniem z deklaracją wieku była 17-letnia whisky, natomiast na pojawienie się własnej Ardbeg 10 Year Old trzeba było czekać do 2008 roku. Od 2004 roku pojawiały się jednak stopniowe wydania: „Very Young”, „Still Young” i „Almost There” pokazywały postępy prac. Portfolio nadal koncentruje się na wydaniach bez deklaracji wieku (NAS), niektóre wyłącznie ze (obecnie bardzo rzadkich) starych zapasów, inne z nowych, a jeszcze inne z mieszanki. Użyto również różnych rodzajów dębu w ramach ogólnej poprawy jakości używanych beczek. Asortyment został wzmocniony w ostatnich latach przez dodanie podstawowych edycji Ardbeg An Oa (NAS) w 2017 roku i Ardbeg Traigh Bhan 19 Year Old dwa lata później. W lutym 2018 roku ujawniono plany podwojenia zdolności produkcyjnych Ardbeg poprzez dodanie kolejnej pary alembików, które zostaną umieszczone wraz z dwoma istniejącymi w nowej alembikowni. Obecna alembikownia zostanie przekształcona w celu pomieszczenia nowych kadzi fermentacyjnych.