Clynelish

Clynelish jest dziś rzadkością, ponieważ produkuje „woskowy” new make spirit – przypominający zgaszone świece lub woskowane kurtki – cechę, która powstaje w niezwykle nietypowy sposób.

Ostateczny sukces Clynelish – a wręcz status kultowy – zrodził się z ludzkiej tragedii. Jest to jedna z wielu destylarni powstałych w wyniku tzw. „Clearances” (Talisker to kolejny przykład), które pojawiły się w pierwszej części XIX wieku. Był to okres, w którym niektórzy właściciele ziemscy, widząc zyski, jakie można było osiągnąć z hodowli owiec, siłą przesiedlali swoich dzierżawców z ich rodowych ziem. Caithness i Sutherland były miejscami najbardziej brutalnych z tych przesiedleń, a ich sprawcami byli Książę (a zwłaszcza Księżna) Sutherland i ich zarządcy majątków. Część rolników została wysłana za granicę, inni udali się do Central Belt, a ci, którzy pozostali, zostali w tym przypadku przeniesieni do nowych osad, gdzie zatrudniono ich w nowych przedsięwzięciach biznesowych ich lairdów. Książę Sutherland założył w mieście Brora szereg przedsiębiorstw: kopalnię węgla, cegielnię i kaflarnię, tkalnię, warzelnię soli oraz destylarnię, którą nazwał Clynelish. Wszystkie były obsadzone przez byłych rolników, którzy otrzymywali zapłatę w monetach, które można było zrealizować tylko w sklepach firmy – a zyski z nich trafiały do Księcia. Destylarnia nie odnosiła sukcesów w początkowych latach. Zaczęła budować swoją reputację dopiero w 1896 roku, kiedy blenderzy Ainslie & Heilbron kupili ją w partnerstwie z Johnem Riskiem, który w 1912 roku stał się jej wyłącznym właścicielem. Pod koniec wieku stała się najdroższym single maltem. Risk ściśle współpracował z DCL i firmą blendingową John Walker & Sons, a kiedy ta ostatnia została włączona do DCL w 1925 roku, Clynelish również do niej dołączyła. Destylarnia została zamknięta w latach 30. XX wieku, ale produkowała niewielkie ilości spirytusu podczas II wojny światowej. Podobnie jak w przypadku wielu destylarni DCL, w 1968 roku obok oryginalnej destylarni zbudowano nowy zakład z sześcioma alembikami (do tego czasu Clynelish posiadała tylko jedną parę alembików). Stary zakład został zakonserwowany na rok, zanim zaczął działać równolegle jako „Clynelish B”. Została przemianowana na Brora w 1969 roku, kiedy to zaczęła produkować mocno torfowy spirytus do celów blendingu. Było to wynikiem początkowo suszy na Islay, a następnie odbudowy Caol Ila. Lata intensywnej produkcji torfowej w Brora trwały do 1973 roku, po czym zmniejszono (czasami całkowicie) poziom torfu. Ostatecznie zamknięto ją w 1983 roku. Dziś, podobnie jak wiele zaginionych destylarni, stała się kultowym single maltem, a oryginalna destylarnia jest obecnie odbudowywana. Sama Clynelish od dawna odgrywa ważną rolę w portfolio John Walker & Sons, z 14-letnią edycją, pierwotnie wprowadzoną na rynek jako część serii „Hidden Malts” Diageo, oraz edycją Distiller’s Edition finiszowaną w beczkach po oloroso. W 2014 roku Diageo ogłosiło rozbudowę Clynelish o wartości 30 milionów funtów, ale plan ten został od tego czasu odłożony. W 2018 roku firma ujawniła plany wydania 150 milionów funtów na modernizację obiektów turystycznych, w tym nowego „brand home” dla Johnnie Walker w Edynburgu oraz ulepszonych centrów dla zwiedzających w Clynelish, a także w Glenkinchie, Cardhu i Caol Ila, reprezentujących regionalne style obecne w Walker. „Kompleksowa modernizacja” Clynelish obejmie nowy bar i strefę degustacyjną, a także ulepszone zagospodarowanie terenu wokół destylarni.