Cragganmore

Położona w pobliżu rzeki Spey w Ballindalloch, destylarnia Cragganmore słynie ze swojej złożoności.

Historia Cragganmore to historia jednego z największych pionierów szkockiej whisky, Johna Smitha. Niektórzy uważają, że był nieślubnym synem George'a Smitha z Minmore, a niezależnie od tego, czy to prawda, nie można wątpić, że był doświadczonym gorzelnikiem, który zarządzał destylarniami The Glenlivet, Dailuaine, Macallan, Wishaw, a także, przez krótki czas, był dzierżawcą sąsiedniej Glenfarclas. W 1869 roku wybrał nadrzeczną lokalizację w Ballindalloch z kilku powodów: woda źródlana do procesu produkcji, woda z rzeki Spey do chłodzenia, a być może najważniejsze – ponieważ linia kolejowa Strathspey miała przebiegać praktycznie przed drzwiami destylarni. Umożliwiłoby to Smithowi transport beczek i węgla z Lowlands oraz szybką wysyłkę jego new make'u do firm zajmujących się blendowaniem. Jeśli lokalizacja pokazała jego umiejętności jako biznesmena, wystarczy wejść do alembikowni, aby zobaczyć dowody jego talentu jako gorzelnika. Dwa alembiki do pierwszej destylacji (wash stills) są duże, ale mają bardzo ostro nachylone ramiona (lyne arms), które schodzą do wężownic (worm tubs). Alembiki do drugiej destylacji (spirit stills) są małe, z płaskimi szczytami i długim, łagodnie nachylonym ramieniem (lyne arm) wystającym z boku alembiku. One również kończą się w wężownicach. To właśnie ta druga para – jedyny taki typ w Szkocji – pomaga w tworzeniu złożoności destylatu. Cragganmore był jednym z niewielu single maltów sklasyfikowanych jako A1 przez blenderów. Smith zmarł w 1886 roku, a jego rodzina prowadziła zakład do 1923 roku, kiedy to stał się własnością spółki Macpherson-Grantów z Ballindalloch Estate i White Horse Distillers. Podczas gdy połowa udziałów White Horse przeszła na DCL, dopiero w 1965 roku Macpherson-Grantowie sprzedali swoje udziały. Dziś jest własnością Diageo i była jedną z oryginalnych 'Classic Malts', choć jej znaczenie jako składnika blendów oznacza, że znaczny procent destylatu jest nadal wykorzystywany do mieszanek. Dziwne, że tak złożony single malt nigdy nie osiągnął takiego samego statusu jak niektórzy jego sąsiedzi ze Speyside. Niektórzy przypisują to brakowi dostępnej objętości dla butelkowań single malt (nawet teraz ma tylko dwie regularne edycje: 12-letnią i Distiller’s Edition finish), inni uważają, że projekt etykiety jest trudny do odczytania. Niezależnie od prawdy, pozostaje ona nieco ukrytym dramem.