Glen Keith

Od początku eksperymentalna, destylarnia produkuje łagodną, owocową whisky.

Wraz ze wzrostem sprzedaży Chivas Regal w latach 50. XX wieku, Sam Bronfman uznał, że potrzebuje kolejnej destylarni, aby dostarczać spirytus do swoich blendów – nie tylko Chivas, ale także Passport i 100 Pipers. Wybrał miejsce po dawnym młynie zbożowym w Keith, tuż za swoją istniejącą destylarnią Strathisla. Oprócz dostarczania składników do blendów, Glen Keith stała się eksperymentalnym zakładem Seagram’s i do dziś mieści laboratorium Chivas Brothers. Od samego początku produkowała potrójnie destylowany single malt, a do lat 80. XX wieku przeplatała go z podwójnie destylowanym. Przeprowadzała próby z zacierem pszennym, była pierwszą destylarnią, która zastosowała bezpośrednie ogrzewanie gazowe (wszystkie jej alembiki są obecnie napędzane parą), a w swoim czasie produkowała również mocno torfowe warianty [Glenisla], z których jeden powstawał poprzez przepuszczanie dymu torfowego przez wodę, która następnie była zagęszczana, a drugi w normalny sposób. Przeprowadzano również próby z różnymi rodzajami drożdży. Fakt, że alembiki miały różne kształty i rozmiary, pomógł w tych innowacyjnych próbach. Została wyłączona z produkcji (mothballed) w 1999 roku, ponownie otwarta (pod nowym właścicielem Pernod Ricard) w 2013 roku po całkowitym remoncie, który obejmował instalację nowej kadzi zaciernej (mash tun) i kadzi fermentacyjnych (washbacks). Chociaż istniała 10-letnia edycja butelkowana, nigdy nie była to wiodąca whisky single malt. Sporadycznie pojawiają się jej butelki (oraz Glen Isla) od niezależnych bottlerów.