Springbank

Springbank to jedyna destylarnia w Szkocji, która słoduje, destyluje, leżakuje i butelkuje whisky w tym samym miejscu. Udaje jej się to, jednocześnie stosując wysoce złożony reżim destylacji, który tworzy trzy różne style.

Ciągłość to dewiza Springbank. Destylarnia ta pozostaje w posiadaniu rodziny Mitchell i jej przodków od 1837 roku. W rzeczywistości, ponieważ jej założyciel, William Reid, był spokrewniony z Mitchellami przez małżeństwo, można by argumentować, że byli tam od samego początku. W 1828 roku Reid uzyskał licencję, ale na Półwyspie Kintyre istniało bogate – i rozległe – dziedzictwo nielegalnej destylacji. Dzięki Księgom Alembików Roberta Armoura, hydraulika i miedziorytnika z Campbeltown, możemy dokładnie określić, ile ich było. Księgi pokazują, że Armour wykonał 400 małych alembików w latach 1811-1817, przynosząc mu dochód w wysokości 350 funtów rocznie, a nazwiska Reid i Mitchell pojawiają się w jego szczegółowych księgach. Podobnie jak wielu przemytników, Reid nie utrzymał się długo po przejściu do legalnego handlu i w 1837 roku sprzedał destylarnię swoim szwagrom, Johnowi i Williamowi Mitchellom. Ten drugi brat odszedł w 1872 roku, aby dołączyć do swoich dwóch pozostałych braci w Riechlachan, w tym momencie do Springbank dołączył syn Johna, Alexander [stąd nazwa J&A Mitchell nadal widnieje na etykiecie]. XIX i początek XX wieku były okresem rozkwitu dla Campbeltown. Dzięki szybkiemu połączeniu morskiemu z Glasgow i niewielkiemu złożu węgla w pobliskim Machrihanish, miasto stało się szkocką stolicą whisky. W pewnym momencie działało tam 35 destylarni. Styl whisky charakteryzował się zazwyczaj średnim lub pełnym smakiem, z pewną dymnością i oleistą teksturą (choć każda destylarnia wypracowywała własną wariację na ten temat). Handel destylacyjny załamał się jednak w latach 20. XX wieku. Dotknęło to całą Szkocję, zamykając 50 destylarni, ale Campbeltown zostało dotknięte nieproporcjonalnie, a jedynie Springbank, Glen Scotia i Hazelburn przetrwały Wielką Czystkę. Do lat 60. XX wieku pozostały tylko Springbank i Glen Scotia. Nie oznacza to, że destylarnia była odporna na kaprysy handlu whisky. Pomimo budowania reputacji jako single malt, Springbank zawiesiła działalność w latach 1979-1987. Po ponownym otwarciu, właściciel Hedley Wright [prawnuk Johna Mitchella] podjął doniosłą decyzję, aby nie sprzedawać już whisky do blendów, lecz rozwijać sprzedaż single maltów. Słodownie zostały ponownie otwarte w 1992 roku i choć zarządzanie ograniczonymi zapasami – wynik okresu zawieszenia działalności i nieco zbyt entuzjastycznej sprzedaży tego, co pozostało – zajęło wiele lat, aby pełna gama Springbank osiągnęła równowagę, co obecnie ma miejsce. Pozostaje, zasłużenie, jedną z kultowych szkockich whisky słodowych i wzorem dla wielu nowych destylatorów.