Tomatin

Zawsze intensywny, wysoko-tonowy i owocowy destylat (jego najstarsze edycje nabierają nut owoców tropikalnych).

Chociaż pierwsza inkarnacja destylarni Tomatin działała jedynie w latach 1897-1906, jej ponowne otwarcie pod nowym zarządem w 1909 roku zapoczątkowało niezwykłą historię, której zwieńczeniem było to, że ta odległa placówka w Highlands, położona między Aviemore a Inverness, stała się największą destylarnią whisky słodowej w Szkocji. Jej ekspansja (i kurczenie się) dokładnie odzwierciedlała nastroje w branży: od dwóch alembików do czterech w 1956 roku, z czterech do sześciu w 1958, zwiększenie do 11 w 1961, a następnie w 1974 roku najbardziej spektakularna ekspansja ze wszystkich, kiedy zainstalowano 12 alembików, zwiększając ich łączną liczbę do 23 i ogólną zdolność produkcyjną do 10 milionów litrów rocznie. To nie mogło trwać wiecznie. Już w 1974 roku zauważono pierwsze oznaki spadku koniunktury dla szkockiej whisky. Tomatin nigdy nie działał z pełną wydajnością, a w 1986 roku przeszedł w stan likwidacji. Miejsce to zostało jednak uratowane przez dwóch japońskich klientów hurtowych, Takara Shuzo i Okura & Co. [udziały Okura & Co. zostały przejęte przez Marubeni w 1998 roku], co uczyniło ją pierwszą szkocką destylarnią pod japońską kontrolą. Od tego czasu następuje powolne, lecz stałe dostosowywanie się. Firma kupiła firmę blendingową J&W Hardie w 1997 roku, dodając prestiżowy blend Antiquary do swojego portfolio. Jedenaście alembików zostało wyłączonych z użytku w 2000 roku, a dziś z sześciu alembików do destylacji wstępnej (wash stills) i czterech alembików do destylacji końcowej (spirit stills) produkuje się tylko 2 miliony litrów. Inną ważną zmianą było przesunięcie akcentu z dostaw hurtowych na single malt (a także Antiquary) – Tomatin ponownie odzwierciedla ciągłą ewolucję rynku. Rozszerzono ofertę single malt pod względem deklaracji wieku (age statements) i wprowadzono torfowy wariant, Cu Bocan.