Brora

Pierwotnie znana jako Clynelish, Brora stała się whisky kultową.

Brora – lub, jak pierwotnie ją nazywano, Clynelish – to jedna z destylarni powstałych w Szkocji w okresie tzw. „Clearances” [zob. także Talisker]. Została zbudowana w 1819 roku przez markiza Stafford (późniejszego księcia Sutherland), który wraz z żoną i jej zarządcami majątku [factors] przeprowadził jedne z najbardziej brutalnych przymusowych eksmisji w regionie Highland, w ramach eksperymentu ekonomicznego, w wyniku którego 15 000 rolników z samego tylko ich majątku zostało wysiedlonych ze swoich ziem i przesiedlonych na wybrzeże, lub wysłanych do Kanady i Australii. Ci, którzy znaleźli się w nowej osadzie w Brora, zostali zatrudnieni w nowych przedsięwzięciach biznesowych księcia, z których jednym była destylacja. Destylarni zajęło trochę czasu, zanim stanęła na nogi, przechodząc przez ręce wielu dzierżawców, aż do momentu, gdy George Lawson przejął nad nią kontrolę. On i jego synowie prowadzili zakład od 1846 do 1896 roku, kiedy to sprzedali go Jamesowi Ainslie, blenderowi z Glasgow, i jego partnerowi biznesowemu Johnowi Riskowi, którzy w tym samym roku przebudowali obiekt. Sam Ainslie zbankrutował w 1912 roku, kiedy Risk i DCL objęli udziały w firmie, a John Walker & Sons dołączył w 1916 roku. Risk został wykupiony w 1925 roku, kiedy Walker dołączył do DCL, a ta ostatnia przejęła pełną kontrolę w 1930 roku. Dopiero po drugiej wojnie światowej destylarnia zaczęła znacząco zwiększać swoją wydajność w wyniku rosnącego popytu na blendy. Do 1967 roku popyt ten osiągnął taki poziom, że zdecydowano, iż łatwiej będzie zbudować nową i większą destylarnię – początkowo znaną jako Clynelish 2 – obok oryginalnych budynków, niż próbować je rozbudowywać. Stara destylarnia została zamknięta na rok, ale ponownie otwarto ją w 1969 roku i działała, choć nie zawsze z pełną wydajnością, aż do zamknięcia w 1983 roku. W 1975 roku, po zmianie przepisów zabraniających nazywania dwóch destylarni tą samą nazwą, jej nazwa została zmieniona na Brora. W latach 1972-1974, kiedy destylarnia Caol Ila należąca do DCL była przebudowywana, produkcję mocno torfowego słodu przeniesiono tutaj. Ponadto, w okresach suszy na Islay, produkcję mocno torfowego słodu dla DCL przenoszono na daleką północny wschód. Może to wyjaśniać, dlaczego, mimo że poziom torfowości Brora ogólnie spadł po 1977 roku, sporadycznie pojawiają się mocno dymne edycje z lat 80. Destylarnia została ostatecznie zamknięta w 1983 roku, a choć sporadycznie pojawiały się plotki o jej ponownym otwarciu, wydawały się one niewiele więcej niż pobożnymi życzeniami. Jednakże, w październiku 2017 roku Diageo ujawniło plany ponownego otwarcia destylarni Brora i Port Ellen, które również zostały zamknięte w 1983 roku. Z zastrzeżeniem uzyskania pozwolenia na budowę, oba obiekty mają ponownie rozpocząć działalność do 2020 roku.