Dalwhinnie

Dalwhinnie może być kolejnym ze słodkich, miodowych – w jej przypadku niemal kleistych – single maltów, ale nie zaczyna swojego życia w tak przystępny sposób.

Biorąc pod uwagę znaczenie dla handlu whisky linii kolejowej łączącej Inverness (i Speyside) z centralnym pasem Szkocji, zaskakujące jest, że dopiero w 1897 roku zbudowano destylarnię w pobliżu osady położonej najbliżej jej najwyższego punktu, Dalwhinnie. Często podkreśla się fakt, że w języku gaelickim Dalwhinnie oznacza „miejsce spotkań” i że było to miejsce, gdzie zbiegały się trzy główne szlaki pędzenia bydła. Stąd ogromne stada czarnego bydła [Highland] kierowały się na południe na targ w Falkirk, w podobny sposób, w jaki ponad 100 lat później podróżowałaby whisky. Te stada stanowiły doskonałą przykrywkę dla przemytników whisky (krążą opowieści o małych beczkach ukrywanych pod owłosionymi skórami zwierząt), ale nie ma żadnych zapisów o produkcji whisky w tym miejscu. Dalwhinnie, bardziej prawdopodobnie, było miejscem, gdzie ją pito. Trzech lokalnych biznesmenów, John Grant, George Sellar i Alexander Mackenzie, połączyło siły, aby odwrócić ten stan rzeczy, ale ich destylarnia Strathspey [zakład leży blisko rzeki] upadła. Drugi zestaw właścicieli radził sobie niewiele lepiej, i w 1905 roku została sprzedana, jako Dalwhinnie, amerykańskiemu dystylatorowi Cook & Bernheimer, co uczyniło ją pierwszą szkocką destylarnią należącą do firmy spoza Wielkiej Brytanii – relacja ta zakończyła się 14 lat później, gdy kontrolę przejęli blenderzy Macdonald Greenless. Firma ta połączyła się następnie z DCL [obecnie Diageo] w 1926 roku, a licencja na Dalwhinnie została przekazana Jamesowi Buchananowi [znanemu z Black & White]. W 1988 roku została wybrana jako reprezentant regionu Highland w selekcji Classic Malts. Choć dobrze połączona drogami i koleją, odsłonięta lokalizacja Dalwhinnie oznacza, że jest ona regularnie odcinana od świata zimą – posiada wątpliwy zaszczyt bycia najzimniejszą osadą w Wielkiej Brytanii, ze średnią temperaturą 6˚C.