Talisker

Potrójna destylacja została wstrzymana w 1928 roku. Od tamtej pory pozostaje tajemnicą, jaki styl whisky był wówczas produkowany, ale eksperci Diageo uważają, że mogłoby to wyjaśniać nietypową konfigurację alembików – dwóch alembików do destylacji wstępnej (wash stills) i trzech do destylacji końcowej (spirit stills).

Założyciele Talisker, bracia Hugh i Kenneth MacAskill, byli typowymi właścicielami ziemskimi z okresu tzw. „Clearances”. Po zakupieniu dzierżawy (tack [rent]) Talisker House na Skye oraz rozległych ziem w 1825 roku, przystąpili do przymusowego przesiedlania miejscowej ludności z ich gospodarstw, albo do nowych osad w Carbost i Portnalong nad brzegami Loch Harport i Portnalong, albo całkowicie poza wyspę. Oprócz zastąpienia rolników utrzymujących się z własnej produkcji bardziej dochodowymi owcami, innym ze sposobów MacAskillów na zarobek była destylacja. W 1830 roku otworzyli destylarnię Talisker w Carbost, zatrudniając wysiedloną ludność jako siłę roboczą. Ich przedsięwzięcie w produkcji whisky nie było sukcesem i do 1848 roku bank przejął kontrolę. Przez kolejne trzy dekady Talisker przechodził przez ręce kolejnych właścicieli, którzy mieli trudności z utrzymaniem na powierzchni destylarni, która jest odległa nawet jak na standardy XXI wieku. W 1880 roku losy Talisker odmieniły się, gdy Roderick Kemp i Alexander Allen [zob. Dailuaine] kupili destylarnię i przystąpili do rozbudowy terenu oraz budowy molo destylarni – do tego czasu wszystkie beczki musiały być spławiane do czekających statków. Kemp sprzedał swoje udziały w 1892 roku, aby sfinansować zakup Macallan, a po śmierci Allena w 1895 roku, jego partner biznesowy Thomas Mackenzie przejął stery, a trzy lata później Talisker został formalnie połączony z Dailuaine (i Imperial). Kiedy Mackenzie zmarł w 1916 roku, kontrolę przejęła grupa głównych producentów blendów: John Walker & Sons, John Dewar, W.P. Lowrie i DCL, co było wskazówką co do jakości destylatu. Talisker pozostał w tej samej grupie (firmy połączyły się i ostatecznie przekształciły w Diageo). W 1960 roku destylarnia spłonęła i milczała do 1962 roku, podczas gdy była odbudowywana. Dekadę później słodownia została zamknięta, a destylarnia zaczęła pozyskiwać słód z Glen Ord. Talisker był od dawna dostępny jako single malt od niezależnych bottlerów, takich jak Gordon & MacPhail, a także oficjalnie, głównie jako ośmioletni. W 1998 roku zyskał większą rangę jako jeden z założycieli Classic Malts Selection, kiedy wiek podniesiono do 10 lat. Osiemnastolatek dołączył do oferty w 2004 roku, ale od 2008 roku asortyment znacznie się rozszerzył o kwartet bez deklaracji wieku (no-age-statement): 57˚North, Storm, Dark Storm i Port Ruighe. Obecnie jest to jedna z najważniejszych marek single malt Diageo.