Rosebank

Ten single malt z regionu Lowland, z jego delikatnym, owocowym profilem smakowym, cieszy się oddanym gronem zwolenników.

Wiele z historii – i losu – Rosebank było podyktowane przez kanał, nad którego brzegami się znajduje. Sensowne było zbudowanie destylarni obok Forth & Clyde, drogi wodnej łączącej wschodnie i zachodnie wybrzeża Szkocji, a tym samym jej dwa główne miasta, Glasgow i Edynburg. Mniej sensowne stało się utrzymywanie tam destylarni, gdy kanał został zamknięty i zatkany przez zanieczyszczenia. Sensowne jest ponowne otwarcie destylarni teraz, gdy kanał został ponownie uruchomiony, a turyści przybywają do Falkirk, aby podziwiać Koło, które podnosi łodzie między Union a Forth & Clyde – ale czy nie jest już za późno?

Istnieją zapisy o rodzinie Stark, która destylowała na tym terenie już w 1798 roku. W 1817 roku destylarnia o nazwie Rosebank działała przez dwa lata, natomiast w 1827 roku rodzina Stark ponownie pojawiła się, aby prowadzić destylarnię Camelon, która znajdowała się na przeciwległym brzegu kanału.

W 1840 roku James Rankine przekształcił słodownie Camelon w nową destylarnię Rosebank. Pod kontrolą rodziny Rankine, Rosebank prosperowała. W 1861 roku budynki destylarni Camelon zostały zburzone i zbudowano nową słodownię zaopatrującą Rosebank, a słód był przewożony taczkami przez kanał do destylarni po moście.

W 1914 roku Rosebank stała się jednym z członków-założycieli lowlandzkiego konglomeratu Scottish Malt Distillers [SMD], który w 1925 roku został włączony do DCL.

Działała nieprzerwanie, z wyjątkiem krótkiej przerwy wojennej, aż do 1993 roku, kiedy to została zamknięta. Powodem nie była jakość – single malt był wysoko ceniony – lecz niechęć ówczesnego właściciela (wówczas UDV) do pokrycia szacowanych kosztów 2 milionów funtów na modernizację oczyszczalni ścieków. Problemy z dostępem drogowym były kolejnym czynnikiem przyczyniającym się do zamknięcia.

Rosebank mogłaby zostać uratowana, gdyby została wybrana jako lowlandzki członek UDV [później Diageo] Classic Malts Selection, która została wprowadzona na rynek w 1988 roku. W końcu, 8-letnia edycja była częścią DCL „Ascot Malt Cellar” sześć lat wcześniej, kiedy firma próbowała, nieco opieszale, wejść na rynek single maltów.

Legenda głosi, że decyzja o wyborze Glenkinchie wynikała z faktu, że Rosebank znajdowała się obok wówczas zamkniętego, stojącego kanału i dlatego nie była tak atrakcyjnym miejscem turystycznym.

Teren destylarni został sprzedany w 2002 roku firmie British Waterways.

Jednak w październiku 2017 roku blender i bottler whisky ujawnił plany zakupu terenu od British Waterways i ponownego otwarcia destylarni. Firma nabyła również oddzielnie znak towarowy Rosebank od Diageo.

Destylarnia Rosebank ma zostać ponownie uruchomiona najwcześniej do 2019 roku.