Craigellachie

Siarka stała się w ostatnich latach tematem budzącym emocje, ale jest też często źle rozumiana. Istnieją dwa sposoby, w jakie można uzyskać siarkowe nuty w whisky. Jednym z nich jest spalanie świec siarkowych w beczkach w celu powstrzymania infekcji bakteryjnych. Chociaż kiedyś było to standardem w Jerez, wraz ze wzrostem popularności beczek na zamówienie dla przemysłu whisky, praktyka ta została obecnie zakazana.

Wieś Craigellachie była ważnym centrum w historii whisky, ponieważ to tutaj, w 1863 roku, zbiegały się linie kolejowe z Lossiemouth (północ), Dufftown (południe), Keith (wschód) i Strathspey Railway (południowy zachód), umożliwiając transport kolejowy między Glasgow, Edynburgiem i Perth w regionie. Destylarnia Craigellachie została jednak zbudowana dopiero w 1890 roku. Zaprojektowana przez Charlesa Doiga, została zbudowana ze wszystkimi nowoczesnymi udogodnieniami z wyraźnym zamiarem stworzenia lżejszego, bardziej owocowego charakteru niż starsze destylarnie – jeden z najwcześniejszych opisów Craigellachie wspomina ananasa jako pożądany aromat. Jej właścicielami byli Sir Peter Mackie (z White Horse) i Alexander Edward, który, choć miał zaledwie 25 lat, gdy zbudowano destylarnię, był już dzierżawcą Benrinnes. Posiadał również lokalną cegielnię, budował nowe wille w rozwijającej się wsi, a w 1896 roku zbudował duży hotel. Później zbudował Aultmore, Dallas Dhu i Benromach. Edward wycofał się w 1900 roku, aby skoncentrować się na innych interesach, pozostawiając Craigellachie w posiadaniu White Horse. Był to kluczowy single malt w markach Mackie's Old Smuggler i Old Gaelic, które odniosły ogromny sukces w Australii i RPA. White Horse – a tym samym Craigellachie – stało się częścią DCL, ale kiedy firma ta połączyła się z IDV w 1998 roku, Monopolies Board (Urząd ds. Monopoli) nalegał, aby sprzedała część swoich aktywów – w szczególności John Dewar & Sons oraz pięć destylarni, z których jedną była Craigellachie. Zostały one przejęte przez Bacardi, które nadal jest właścicielem destylarni.