Knockdhu (anCnoc)

Rozmiar Knockdhu – do dziś pozostaje destylarnią z dwoma alembikami – miał duży wpływ na decyzję DCL o jej zamknięciu w 1983 roku. W tamtym okresie nadmiernej produkcji to właśnie mniejsze zakłady cierpiały najbardziej.

W 1877 roku największe szkockie destylarnie zbożowe [Cambus, Cameronbridge, Carsebridge, Glenochil, Kirkliston i Port Dundas] połączyły siły, aby założyć Distillers Company Limited [DCL] w celu zabezpieczenia swojego biznesu przed destylarniami alembikowymi, które w tamtym czasie przełączały się między słodem a zbożem, w zależności od tego, gdzie można było osiągnąć największe zyski. W 1893 roku DCL po raz pierwszy wyszła poza swój zbożowy matecznik w regionie Lowland i zbudowała destylarnię obok wioski Knock, tuż za Keith. Był to pierwszy krok w tworzeniu podmiotu, który miał stać się dominującym graczem w świecie szkockiej whisky (DCL ostatecznie przekształciło się w Diageo), obejmując zarówno produkcję whisky zbożowej i słodowej, jak i domy kupażowania. Lokalizacja została wybrana przez członka założyciela DCL, firmę John Haig & Sons, ze względu na połączenia kolejowe, dostępność lokalnego jęczmienia i torfu. Destylarnia pozostała w strukturach DCL, aż do jej zakonserwowania w 1983 roku, jako jeden z wielu zakładów, które firma musiała zamknąć, gdy „jezioro whisky” było najgłębsze. W 1988 roku jej własność przeszła na Inver House, która wkrótce wprowadziła na rynek single malt. Nazwano go AnCnoc, a nie nazwą destylarni, ponieważ Inver House uznała, że jest ona zbyt podobna do już ugruntowanej marki Knockando. W ostatnich latach Inver House stworzyła obszar podmokły poza destylarnią, gdzie oczyszczane są wypaliny z destylarni. Obecnie ugruntowano ofertę, której rdzeniem są edycje 12-, 16- i 21-letnie, wspierane przez coroczne edycje rocznikowe.