Glenrothes

Jednym słowem, Glenrothes jest złożona. To whisky, która ze względu na swoją wagę potrzebuje czasu na dojrzewanie. Potrzebuje też więcej czasu niż większość, aby otworzyć się w kieliszku. Pojęcie czasu i szybkości jest kluczowe dla jej produkcji.

Zbudowana w 1878 roku, na początku trzeciej fali destylarni, Glenrothes niemal upadła, zanim jeszcze została ukończona. Podobnie jak wiele innych, wciąż spekulacyjnych przedsięwzięć, początkowi inwestorzy (z których wszyscy byli wówczas właścicielami Macallan) padli ofiarą szerszych okoliczności ekonomicznych, w ich przypadku krachu Glasgow Bank. Grupa rozpadła się, a William Grant (nie ten sam co z Glenfiddich), Robert Dick i John Cruikshank kontynuowali swój plan Rothes, który został ukończony tylko dzięki terminowej pożyczce od Zjednoczonego Wolnego Kościoła Prezbiteriańskiego z Knockando, którego członkowie, choć surowi rechabici (abstynenci), byli wyraźnie przesiąknięci duchem chrześcijańskiej miłości. Glenrothes prosperowała po tym niezbyt szczęśliwym początku, a kiedy w 1887 roku połączyła się z Bunnahabhain, powołała do życia Highland Distillers. Z Robertson & Baxter jako agentami, Glenrothes natychmiast została uznana za najwyższej klasy materiał do blendowania, a jej najbardziej znane przeznaczenie to Cutty Sark i The Famous Grouse. Podobnie jak w wielu destylarniach, boom lat 60. przyniósł wzrost mocy produkcyjnych (tutaj z czterech do sześciu alembików), a utrzymujący się optymizm doprowadził do dodania kolejnej pary w 1980 roku, akurat gdy reszta branży uspokajała podaż. W 1989 roku ponownie przeciwstawiła się rynkowi i zwiększyła ich liczbę do dziesięciu. W 1987 roku jej długotrwałe relacje z Cutty Sark wprowadziły Glenrothes do portfolio londyńskich handlarzy winem Berry Brothers & Rudd (który posiadał 50% marki Cutty). Impuls ten zyskał na sile w 1993 roku, kiedy Berrys przepakował single malt i zaczął wydawać edycje jako roczniki (vintages), zamiast standardowych oznaczeń wieku (age statements). Te mniejsze partie z pojedynczych roczników pozwoliły Berrys wyrazić różne aspekty ewolucji whisky podczas dojrzewania (zamiast różnic w smaku z roku na rok). W ostatnich latach do roczników dołączyły większe objętościowo edycje bez oznaczenia wieku (no-age-statement), takie jak Select Reserve i Alba Reserve. W 2010 roku Berrys sprzedał Cutty Sark firmie Edrington (firmie powstałej z Highland Distillers) w zamian za własność marki The Glenrothes. Sama destylarnia pozostała jednak częścią Edrington, a jej destylat odgrywał znaczącą rolę w blendach firmy, a także w blendach konkurentów. W 2017 roku Edrington odkupił markę Glenrothes od Berry Bros. w celu przyspieszenia wzrostu single malta na rynkach międzynarodowych.