Highland Park

Torfowy ogień płonie w sercu Highland Park. Dokładniej mówiąc, orkadzki ogień torfowy. Jest to istotne nie tylko dla zachowania dziedzictwa, ale także pod względem smaku.

Początki destylarni są często, jak to bywa, spowite mgłą półprawd i mitów. Tak jest również w przypadku Highland Park. Czy została założona przez słynnego księdza, który został przemytnikiem, Magnusa Eunsona, czy przez rolnika Davida Robertsona w 1798 roku? Ozdobna, kuta brama destylarni z pewnością świadczy o historii z 1798 roku. Czy zawsze nazywała się Highland Park, czy pierwotnie była znana jako Rosebank, potem Kirkwall, a dopiero później stała się Highland Park? Niezależnie od drobnych tajemnic dotyczących jej początków, przyjmuje się, że dopiero pod koniec XIX wieku jedyna wówczas destylarnia w Kirkwall na dobre rozwinęła skrzydła w latach 70. XIX wieku pod własnością najpierw Williama Stuarta [który był właścicielem Miltonduff], a od 1885 roku z jego partnerem biznesowym Jamesem Grantem (wcześniej menedżerem The Glenlivet), który przejął pełną kontrolę w 1895 roku. To Grant dwukrotnie rozbudował destylarnię i nawiązał silne relacje z Robertson & Baxter (R&B). Highland Distillers (posiadający udziały w R&B) przejęli pełną kontrolę w 1937 roku, a Highland Park jest obecnie częścią Edrington Group. Jako single malt pojawiła się po raz pierwszy pod koniec lat 70. XX wieku, jako ośmioletnia, ale opakowanie zostało zmienione w latach 80. (i wielokrotnie od tego czasu), kiedy wprowadzono edycje 12- i 18-letnie. Szybko zyskała silne, a nawet kultowe, grono zwolenników, a oferta stale się poszerzała. Oprócz podstawowej oferty z deklaracją wieku, wydano różne serie tematyczne związane z historią Orkadów i nordyckimi bogami.