Balblair

Mimo że marketing jej single maltów jest wysoce współczesny, Inver House wierzy w staroświecki, tradycyjny sposób produkcji whisky. Balblair jest dobrym przykładem tego podejścia.

Pierwsza destylarnia Balblair została zbudowana przez rodzinę Rossów w pobliżu Edderton w 1790 roku, ale w 1872 roku produkcja została przeniesiona na nowe miejsce, obok (wówczas nowej) linii kolejowej łączącej Wick z Inverness. Rodzina Rossów prowadziła zakład przez pierwsze 100 lat, zanim Alexander Cowan przejął stery, ale jak wiele destylarni, ucierpiała na początku XX wieku i została zamknięta w 1911 roku, ponownie otwarta dopiero po II wojnie światowej, kiedy Churchill wydał edykt, że whisky musi być produkowana i sprzedawana do USA. Robert „Bertie” Cumming, właściciel Old Pulteney, kupił nieczynny zakład i prowadził go do 1970 roku, kiedy przejął go kanadyjski producent Hiram Walker – zanim został wchłonięty przez to, co stało się Allied Distillers. Ta ostatnia firma sprzedała go przedsiębiorczej Inver House w 1996 roku. Butelkowania były sporadyczne – Balblair Elements został wydany w 2000 roku – ale w 2007 roku Inver House radykalnie przepakowała single malt i, wzorując się na Glenrothes, zaczęła butelkować go w wydaniach „vintage”. Z niemal nieznanego malta, nowy wygląd i jakość płynu okazały się rewelacyjne. W 2013 roku Balblair posłużył jako destylarnia, w której (fikcyjna) jedyna zachowana beczka Malt Mill została zlicytowana w filmie Ken Loacha o whisky „The Angel’s Share”.