Banff

Banff zachowuje tytuł najbardziej pechowej destylarni Szkocji.

Banff mogłaby być uznana za najbardziej onomatopeiczną destylarnię Szkocji. Cała jej historia była naznaczona momentami, gdy wybuchała płomieniami niczym „banff!”. Oryginalna destylarnia została zbudowana w Royal Burgh w 1824 roku przez majora Jamesa McKilligana, zanim przeszła w ręce rodziny Simpsonów. W 1863 roku James Simpson Jr. zamknął ją i wznowił destylację w nowej lokalizacji w Inverboyndie, bliżej linii kolejowej. Wtedy zaczęła się passa pecha. W 1877 roku budynki destylarni zostały zniszczone w pożarze. Niezrażeni Simpsonowie odbudowali zakład i wznowili produkcję w ciągu sześciu miesięcy. Rodzina pozostała u steru do 1932 roku, kiedy to kryzys gospodarczy i wynikający z niego spadek popytu na whisky zmusiły firmę do likwidacji. W tym samym roku została kupiona przez SMD (oddział DCL zajmujący się destylacją słodu), ale pozostała zamknięta aż do zakończenia II wojny światowej. Jej pech trwał nadal, gdy w nocy 16 sierpnia 1941 roku destylarnia została ostrzelana i zbombardowana przez Luftwaffe. Magazyn eksplodował, wyrzucając beczki w powietrze i powodując, że rzeka whisky rozlała się po polach i wpadła do rzeki. Zniszczenia były znaczne, a krążyły opowieści o pijanych krowach, których następnego dnia nie dało się wydoić. Produkcja wznowiono po wojnie, ale pech uderzył ponownie w październiku 1959 roku, kiedy to podczas „cichego sezonu” (silent season) doszło do eksplozji w alembikowni, która zniszczyła alembik do destylacji spirytusu (spirit still) i dużą część destylarni – co zadziwiające, nikt nie został ranny. Banff ponownie wznowiła działalność i działała do 1983 roku, kiedy to rozpoczęto rozbiórkę budynków destylarni i magazynów. Tuż przed planowaną rozbiórką ostatniego magazynu, ten zapalił się. Wydaje się to najbardziej odpowiednim sposobem, w jaki najbardziej pechowa destylarnia Szkocji mogła zejść ze sceny.