Bowmore

Bowmore znajduje się w centrum Islay i odgrywa kluczową rolę wśród whisky z tej wyspy. Destylarnia zachowała własne słodownie podłogowe, które pokrywają 40% jej zapotrzebowania, a po zmieszaniu ze słodem z kontynentu, daje w rezultacie średnio torfowy destylat.

Istnieją twierdzenia, że destylarnia Bowmore rozpoczęła działalność w 1779 roku, jednak brak jest dowodów na produkcję whisky aż do momentu, gdy niejaki John Simpson uzyskał licencję w 1816 roku. Dopiero w 1837 roku, gdy przejęła ją firma blendingowa z Glasgow, Wm & Jas. Mutter, destylarnia zaczęła zyskiwać na znaczeniu i reputacji. W 1841 roku Zamek Windsor zamówił beczkę Bowmore – był to czas, gdy angielskie podniebienie uważano za zbyt delikatne (lub szkocką whisky za zbyt śmiałą). Jak to często bywa, destylarnia przechodziła przez wiele rąk, zanim w 1963 roku została kupiona przez brokera Stanleya P. Morrisona. Era Morrisona zapoczątkowała okres uznawany za legendarny w historii Bowmore – jej butelkowania z połowy lat 60. są legendarne. Destylarnia została gruntownie zmodernizowana, wprowadzając innowacyjny system odzyskiwania ciepła, który nie tylko obniżył rachunki za paliwo, ale także wytworzył wystarczającą ilość nadmiarowej gorącej wody do ogrzewania miejskiego basenu. W 1989 roku japoński producent Suntory kupił udziały w destylarni i przejął pełną kontrolę w 1994 roku, rok po wprowadzeniu na rynek przełomowej Black Bowmore. Ta w 100% leżakowana w beczkach po sherry edycja została sprzedana za cenę, która w tamtym czasie wydawała się absurdalnie zawyżona – 100 funtów. W 2014 roku Suntory kupiło Jim Beam, co z perspektywy Islay oznacza, że dwie najbardziej ikoniczne single malty z Islay (Bowmore i Laphroaig) znalazły się pod tym samym właścicielem.