Caperdonich

Zbudowana po drugiej stronie drogi naprzeciwko Glen Grant i przez pewien czas znana jako Glen Grant No.2, Caperdonich jest uważana za w dużej mierze nieodkryty klejnot.

Caperdonich była pierwszą z destylarni „rozszerzeniowych” zbudowanych obok pierwotnego zakładu, gdy popyt zaczął rosnąć. Pierwotnie i prozaicznie znana jako Glen Grant No.2, została zbudowana po drugiej stronie drogi naprzeciwko swojej „starszej siostry” w 1898 roku – co było wyraźnym dowodem popularności whisky, która ma mocne podstawy, by uważać się za pierwszą globalną markę single malt. Jednakże, moment nie był idealny. Dziki entuzjazm lat 90. XIX wieku ustąpił miejsca rozpaczy na początku nowego stulecia, gdy popyt gwałtownie spadł. Był to pierwszy wielki dowód cyklicznej natury branży whisky. Podobnie jak większość destylarni zbudowanych w tym okresie [patrz Imperial, Benriach], została zamknięta wkrótce po jej założeniu, w przypadku Caperdonich w 1902 roku. Chociaż jej piec do suszenia słodu (kiln), podłogi słodownicze i magazyny działały, alembiki pozostawały ciche, będąc zimnym przypomnieniem nadmiernego optymizmu. Następnie, w 1965 roku, kolejny boom i rosnący handel Glen Grant z Włochami zaowocowały zapotrzebowaniem na więcej destylatu. Rozbudowa w 1967 roku zwiększyła liczbę alembików z dwóch do czterech, a w 1977 roku destylarnia w końcu otrzymała własną nazwę. Działała do 2002 roku, rok po tym, jak Pernod Ricard ją przejęło. Teren został sprzedany firmie Forsyth’s, producentom alembików (coppersmiths), której siedziba znajduje się obok. W 2011 roku została zburzona, aby umożliwić firmie rozbudowę działalności. Jedna para alembików trafiła do destylarni Belgian Owl, pozostałe mają zostać zainstalowane w nowej destylarni Falkirk.