Lagavulin

Kiedy Lagavulin 16 Year Old dołączył do portfolio Classic Malts w 1989 roku, właściciel UD [obecnie Diageo] wierzył, że będzie to single malt, który podbije serca tylko najbardziej oddanych – a nawet szalonych – koneserów. Uważano wówczas, w początkach ery single maltów, że dymność to dla większości ludzi zbyt wiele. Glenkinchie i Dalwhinnie, łagodniejsze i łatwiejsze w odbiorze, miały być hitami sprzedaży.

Założona na południowym wybrzeżu Islay [Kildalton], pomiędzy Ardbeg i Laphroaig, legalna destylacja w Lagavulin rozpoczęła się w 1816 roku dzięki Johnowi Johnstonowi. Druga destylarnia dzieliła tę samą lokalizację, którą w 1825 roku zakupiła ta sama rodzina, zanim produkcja została wchłonięta przez Lagavulin w 1837 roku. Zyskała szersze uznanie publiczne w 1862 roku, kiedy destylarnię zakupił blender John Logan Mackie. Jego bratanek, Peter J. Mackie, odbył pierwszą z wielu podróży na Islay w 1878 roku, aby poznać tajniki destylacji i ostatecznie przejąć produkcję w Lagavulin. Sir Peter Mackie, jak później został nazwany, był jedną z czołowych postaci w świecie whisky końca XIX wieku. Stworzył blend White Horse w 1890 roku, był współzałożycielem destylarni Craigellachie i został zapamiętany jako wielki innowator. W 1908 roku, zirytowany utratą agencji dla Laphroaig, Mackie zbudował w Lagavulin replikę destylarni, którą nazwał Malt Mill. Działała do 1962 roku i choć została stworzona, by produkować whisky o tym samym charakterze co Laphroaig – oddalone o zaledwie dwie mile – nigdy jej się to nie udało. Nie produkowała też Lagavulin. Fikcyjna beczka Malt Mill odegrała kluczową rolę w komedii reżysera Kena Loacha „The Angel’s Share”. Słodownie podłogowe destylarni zostały zamknięte w 1974 roku. Obecnie mieszczą się w nich centrum dla zwiedzających i biura administracyjne.