Glen Spey — Whiskypedia

Podstawowe bottlingi

O destylarni

Kolejna z destylarni Rothes, Glen Spey początkowo wydaje się odpowiadać wzorcowi „J&B” charakteryzującemu się lekkością.

Historia

Destylarnia została zbudowana jako Mill of Rothes w 1878 roku (w tym samym roku co sąsiednia Glenrothes) przez lokalnego handlarza zbożem Jamesa Stuarta, który w tym czasie był licencjobiorcą Macallan. Zmieniła nazwę na Glen Spey w 1887 roku, kiedy Stuart kupił Macallan i sprzedał zakład londyńskiemu producentowi ginu W&A Gilbey, co było jego pierwszym wejściem w świat szkockiej whisky. Z czasem do swojej posiadłości dodała Knockando i Strathmill. Destylarnia stała się „domem” dla swojego blendu Spey Royal. Fuzja między Gilbey a spółką-matką innego londyńskiego handlarza winem Justerini & Brooks pomogła stworzyć IDV i przyniosła ze sobą blend J&B, do którego Glen Spey już dostarczała składników. Fuzja w 1997 roku między IDV a Guinness, która stworzyła Diageo, sprawiła, że destylarnia (i własność J&B) ponownie zmieniła właściciela. Poza firmową serią „Flora & Fauna” bardzo rzadko jest dostępna jako single malt.

Kamienie milowe

1878 James Stuart buduje destylarnię znaną jako Mill of Rothes
1887 Nazwa destylarni zostaje zmieniona na Glen Spey, gdy Stuart sprzedaje obiekt angielskiej firmie W&A Gilbey
1962 W&A Gilbey łączy się z United Wine Traders, tworząc International Distillers and Vintners (IDV)
1970 Rozbudowa destylarni zwiększa liczbę alembików z dwóch do czterech
1972 IDV zostaje kupione przez Watney Mann, a następnie przez Grand Metropolitan
1997 Guinness i Grand Metropolitan łączą się, tworząc Diageo
2001 Glen Spey zostaje zabutelowane jako single malt w serii Flora & Fauna
2010 21-letni single malt zostaje wydany w ramach serii Diageo Special Releases