Glen Ord

„Green grassy” to jedna z głównych kategorii aromatów new make’a Diageo, a Glen Ord jest jej najbardziej intensywnym przedstawicielem.

Black Isle słynęła z tego, że była miejscem Ferintosh – kompleksu czterech destylarni, które rodzina Forbes mogła prowadzić na zasadzie zwolnienia z podatku od 1688 do 1784 roku w nagrodę za wspieranie królów hanowerskich. Na początku XIX wieku stała się centrum destylacji, gdzie nielegalni gorzelnicy dzielili ziemię z dziewięcioma licencjonowanymi destylarniami.

Destylarnia w Muir of Ord została zbudowana później, w 1838 roku, przez lokalnego posiadacza ziemskiego Thomasa MacKenziego, który następnie dzierżawił ją kolejnym właścicielom, prowadzącym ją z różnym powodzeniem. Sytuacja ustabilizowała się w 1896 roku, kiedy to blenderzy z Dundee, Jas. Watson, przejęli kontrolę i rozbudowali obiekt. Watson’s sprzedało ją firmie Dewar’s w 1923 roku, a dwa lata później została wchłonięta przez większy majątek DCL (Diageo).

Jest to jedna z zaledwie trzech destylarni, które obecnie są samowystarczalne pod względem zapotrzebowania na słód [pozostałe to Roseisle i Springbank]. Jej oryginalne słodownie podłogowe zostały zastąpione skrzyniami Saladina w 1961 roku, które z kolei zostały usunięte, gdy w 1968 roku zbudowano dużą słodownię bębnową. Dziś produkuje słód dla wszystkich północnych zakładów Diageo, Talisker, a także, okazjonalnie, wytwarza mocno torfowy słód dla Islay.

Niedawny wzrost popytu (zarówno ze strony blenderów, jak i na single malt) spowodował dwukrotną rozbudowę Glen Ord. Pierwsza faza zwiększyła moc produkcyjną do 5 mln LPA, a druga (ukończona w 2014 roku) podwoiła ją do 10 mln LPA.

Jest dostępna jako single malt od lat 80. XX wieku, choć pod różnymi, często mylącymi nazwami: Glen Ord, Glenordie, Ordie, Ord i Muir of Ord. Diageo zdecydowało się teraz na nazwę Singleton of Glen Ord i intensywnie promuje ją na rynku azjatyckim.